การเลี้ยงไก่ไข่ในปัจจุบันได้เปลี่ยนไปจากเดิมซึ่งเลี้ยงกันฟาร์มละไม่มากเป็นลักษณะฟาร์มรายย่อยและกระจายการเลี้ยงอยู่ทั่วทุกจังหวัด ทุกภูมิภาคของประเทศ เป็นการเลี้ยงแบบอิสระ กระจายการผลิต และอยู่ใกล้ตลาดผู้บริโภค ตลอดจนจำหน่ายผู้บริโภคโดยตรง  ประชาชนได้บริโภคไข่ไก่ในราคายุติธรรมผู้เลี้ยงได้กำไรพอประมาณและผู้บริโภคไม่ตำหนิว่าราคาไข่ไก่แพงเช่นในปัจจุบันแนวคิดในอดีตเมื่อ 25 ปีก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นการผลิตไข่ไก่ในเชิงอุตสาหกรรมคือ ลดต้นทุนการผลิต เพื่อให้ผู้บริโภคไข่ไก่ที่มีคุณภาพ และราคาถูก โดยการนำเทคโนโลยีจากต่างประเทศมาผลิต เช่น ใช้ไก่พันธุ์ไฮบริดจ์  สูตรอาหาร วิชาการ วัคซีนป้องกันโรค โรงเรือนและอุปกรณ์ ประกอบการทำฟาร์มล้วนนำเข้าจากต่างประเทศ โดยคาดหวังว่าจะเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตและลดต้นทุน แต่ผลของการเปลี่ยนแปลง เป็นระบบอุตสาหกรรม คือประชาชนบริโภคไข่ไก่ในราคาแพงขึ้นทุกๆ ปี มีปัญหามาทุกยุคทุกรัฐบาลจนเปรียบเทียบสถานะทางเศรษฐกิจ และความสามารถในการบริหารประเทศด้วยราคาไข่ เดิมราคาไข่เมื่อ 10 ปีก่อน ราคาฟองละ 0.90–1 บาท ปัจจุบันราคาฟองละ 2.5 - 3 บาท ในขณะที่รายได้ของประชาชนไม่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะสภาวะวิกฤติทางเศรษฐกิจในปัจจุบัน
                  ในการผลิตไข่ไก่ในประเทศเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์  จะเป็นการผลิตในระบบอุตสาหกรรม ทั้งในด้านพันธุ์สัตว์ และเทคโนโลยีการผลิต ต้องพึ่งพาจากต่างประเทศ (สวัสดิ์ และคณะ,2549) โดยความเป็นจริงแล้วพันธุ์ไก่ไข่ที่มีอยู่ในประเทศไทย ได้นำเข้ามาจากต่างประเทศเป็นระยะเวลานาน ได้มีการพัฒนา และปรับปรุงพันธุ์ให้เหมาะสมในสภาพการผลิตภายในประเทศ ไก่ไข่ดังกล่าวสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของประเทศไทย มีความต้านทานโรค และเกษตรกรรายย่อยสามารถดำเนินการผลิตได้เองในชุมชนและในการผลิตในระบบของเกษตรกรรายย่อยมีความจำเป็นต้องศึกษาพันธุ์ไก่ไข่ การจัดการต่างๆที่เหมาะสมต่อการผลิต เพื่อเป็นข้อมูลในการส่งเสริมและพัฒนาต่อไป (ต่อ)