| ่ |
หลักการและเหตุผล
การอนุรักษ์ทรัพยากรพันธุกรรมไม้ป่าในสภาพป่าหรือในถิ่น ( in situ forest genetic resources conservation) เป็นที่นิยมกันมากในวงการป่าไม้ เพราะเป็นเพียงเข้าไป หมายแนวเขต และป้องกันกลุ่มไม้ที่ต้องการให้พ้นจากการสูญเสียไปจากการกระทำของมนุษย์ เท่านั้น การกระทำเช่นนี้มีผลดีอย่างยิ่งในการรักษาสภาพ ทางนิเวศป่าไม้ไว้ด้วย และป่าอนุรักษ์อยู่ได้เพราะชุมชนดูแล การดูแลรักษา ป่า โดยชุมชนนั้น เป็นกระบวนการจัดการที่เป็นส่วนหนึ่งของวิถีวัฒนธรรมชุมชนท้องถิ่น ชาวบ้านดูแลป่าอย่างเชื่อมโยง พึ่งพาอาศัย สอดคล้องกับชีวิต แต่การเปลี่ยนแปลงทางสังคม การแพร่ขยายอิทธิพลของนายทุนได้เข้าครอบครองพื้นที่ป่าบุกรุกทำลาย ถางป่าเพื่อปลูกพืชผลทางเศรษฐกิจ และผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจต่างๆ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ชุมชนไม่สามารถดูแลรักษาผืนป่าโดยลำพังได้
กรมปศุสัตว์เป็นหน่วยงานราชการที่ก่อตั้งมานานตั้งแต่ปีพ.ศ. 2485 อายุราว 66 ปีแล้ว มีหน้าที่เกี่ยวกับการพัฒนาและถ่ายทอดเทคโนโลยีด้านปศุสัตว์ จึงมีพื้นที่ถือครองจำนวนมากซึ่งได้จากแหล่งต่างๆกัน เช่น พื้นที่สาธารณะประโยชน์ในชุมชน พื้นที่ที่โอนให้กรมธนารักษ์ พื้นที่ที่ได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้ เป็นต้น นับวันจะหาพื้นที่ผืนใหญ่ๆไม่ได้อีกแล้ว ในส่วนของกองอาหารสัตว์นั้นมีศูนย์ฯและสถานีฯในความรับผิดชอบทั้งหมด 29 แห่งกระจายอยู่ตามจังหวัดต่างๆทั้งที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองไปจนถึงตั้งอยู่ติดแนวชายแดนมีพื้นที่รวมกัน 33,118 ไร่ พื้นที่ครอบครองส่วนใหญ่ทำเป็นแปลงหญ้าผลิตเสบียงสัตว์สำรอง อาคาร และแหล่งน้ำ นอกจากนี้จะมีพื้นที่ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ได้แก่ พื้นที่ป่าไม้อนุรักษ์เดิม พื้นที่น้ำไหลผ่าน พื้นที่ลุ่มเครื่องจักรเข้าไปทำงานไม่ได้ พื้นที่ลาดชันมากๆ พื้นที่มีหินปน พื้นที่ความอุดมสมบูรณ์ของดินต่ำ และพื้นที่รกร้าง ซึ่งพื้นที่เหล่านี้สามารถนำมาจัดการให้เป็นพื้นที่ป่าอนุรักษ์ในหน่วยงานสังกัดกรมปศุสัตว์ได้ทั้งสิ้น โดยใช้เงินงบประมาณไม่มากนัก เพียงแต่กำหนดขอบเขตที่แน่นนอน ทำแนวป้องกันไฟป่า ประสานงานกับชุมชนรอบข้างให้ช่วยกันดูแล และใช้ประโยชน์จากสวนป่าด้วยความระมัดระวัง ก็จะมีสวนป่าเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับคนในเมือง หรือสวนป่าที่มีความหลากหลายของพืชพรรณไว้ใช้สอยอย่างยั่งยืนสำหรับคนในชนบทสืบไป
วัตถุประสงค์
|